Gadilath Efsanesi

 Gadilath

Gamlıruhlar Çukuru'nun ilâhi bezginliği üzerine çöken Gadilath, tir'nan iblisinin karşısına dikilmesiyle yüzü iğrenç bir çarpılma yaşadı. Ağzından dökülen ateşten salyaların yere düşmesiyle çıkan ince ses bütün çukurun duvarlarını yalayarak yankı yaparken istifini bozmadan ilk hamleyi iblisin yapmasını bekledi. Ve işte ilk hamle geldiğinde yerinden fırlayan savaşçı, çift ağızlı baltasını savura savura bir rüzgâr dalgası çıkardı. Rüzgârın şiddeti kaba bir uğultu hâlini aldığında daha ne olduğunu bile anlamayan iblisin bedeni ikiye bölünüp yere düştü ve külleri boşlukta savrularak yok oldu. Güçlü bir rüzgâr büyüsüyle kutsanan baltanın her bir yanına işlenmiş kadim rünler parıl parıl parlarken Gadilath yüzüne haşin bir tebessüm yerleştirdi. "Oir Molac! A liavi mai Karakh!" 

"Oir Molac! Karakh'ın ışığını üzerimde parlat!


İlâhi Nâralar ve Eskilerin Nefesi

Bol Kach'ın kutsal kitabında yazanlara göz gezdiren rahip, savaşçının kendisini süzdüğünü görünce kitabı sakince kapattı ve konuşmak için ağzını açtığında lafa ilk önce Gadilath başladı: "Bana vaadettiğin efsunu öğret. Karşılığını fazlasıyla alacaksın." 

"Alacağım tek şey kellemin kendisiyken mi?" diye yavaşça konuşan rahip gözlerini hiç korkusu yokmuş gibi savaşçının haşin bakan gözlerine kilitledi. 

"Beni gözlerinle efsunlayamazsın rahip." 

"Bunu zaten biliyorum. Sadece beni nasıl öldüreceksin onu öğrenmeye çalışıyorum." diyerek gözleri tavandan gelen ince ışık huzmesine daldı ve sözlerini sürdürdüğü sırada ağzından çıkan sesler iki paslı demirin birbirine sürmesi gibiydi.

"İlâhi Nâralar'ın şakası yoktur. Hepsi de tanrıların ağzından çıkan ilk kelimelerin yansımalarından meydana gelir ve gücü yadsınamaz. Yanlış ağızlarda bulunursa oracıkta geberirsin. İşin aslı bu kişiye belâyı veren tanrıların kendisi değildir. Ettiği kelâmın gücüdür. Onu lânetleyen şey işte budur..." Kısa bir süre durduktan sonra usulca ayağa kalktı ve savaşçının oturduğu taş sedire yaklaştı. Ellerini yüzüne yaklaştırdı ve kirli parmaklarıyla ağzını açarak Gadilath'ın ıslak dilini yakaladı. Cebinden çıkardığı birbirine kenetlenmiş sekiz mührü kendi dudaklarına yakınlaştırdı ve esrik bir hâlde birkaç söz mırıldandıktan sonra diliyle onları yaladı. Bir anda mühürler harlı bir ateş korunun içine atılmış gibi kıpkırmızı kesildi. Ve o anda savaşçının diline mührü bastıktan sonra Gadilath acı içinde oturduğu taş sedirden fırlayıp bilinçsizce baltasını sallayarak çılgınca bir kendini kaybediş hâline büründü. Bayılır gibi oldu ama bayılmadı. Bu esrik hâl geçip gittiğinde odanın içine baktı ve gördüğü şey, rahibin sekiz parçaya bölünmüş cesedi oldu.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kozmik Renkler Üzerine

"İhtiyar sakalını kaşıdı. "Düşünmem lazım." diyerek bulunduğu köşeden adeta sürünerek uzaklaştı. Çakalkuyruğu ve Yogothi Ağaçları üzerine bir yazı yazmak için evime dönmüştüm. Yukarıdaki bir tabloya gözüm takıldığında elime huzursuzluk veren kalemi bıraktım. Masamın üzerinde duran küçük heykelcik, dizimin sallanması yüzünden yere düşüp parçalandı. Gözümü tablodan ayıramıyordum. Bütün bu renklerin karmaşasına kendimi kaptırmıştım. Bir an da bütün bilincim altüst oldu. Bu tablonun renklerini daha önce hiç görmemiştim. Tamamen farklı ve yer yer dehşete düştüğüm bu görüntüyü bir hayal sandım ama değildi. Daha önce dikkat etmemiştim. Neden dikkat edemediğimi hatırlayamadım. Zaten hatırlamaya da zamanım kalmamıştı çünkü kendimi daha önce hiç görmediğim renklere bakarken buldum. Yavaşça doğrulamama rağmen yüzümde oluşan dehşeti durduramadım ve istemsizce tabloya elimi uzattım. Bilincim bu alışılmışlığın dışında kendini adeta kilitledi ve düşünmek kavramını unutuverdim. Olduğum ...
Devamı

Greivon

Usta Kütüphaneci Greivon'un hikâyesi... Eski zamanlarda insanlar her zaman okurdu çünkü yazılan her şeyin bir değeri vardı. Rashath denilen bölgesel teşkilatlarda görev alan Başkütüphaneciler -kendi aralarında birbirlerine Kethhuda derlerdi- görevleri gereği insanlarla birlikte çeşitli festivallerde buluşur ve Saîfelmerâs denen bir tür ibâdet gerçekleştirirlerdi. Yılda bir kez olan bu genel ibâdette herkes Başkitap diye bilinen ve yeryüzünde yazılan ilk kitap olduğu varsayılan Pahârg'ın bir kopyasını okurdu. Kitabın orijinal yazımı ise kayıp olduğundan ötürü sadece dilden dile aktarılmış ve çok sonraları yazıya geçirilmişti. Kimin yazdığı ise muammadan öteye geçmeyen bir durumdu. Çoğu bilge Kethhudalara göre kitap kendisini var etmişti. Hiçbir insan eli onu yazmamıştı. Pahârgmeion dinî işte böyle çıkmıştı ortaya. Tüm kütüphanecilerin mensubu olduğu yegâne tarikat ve din. Halkın ağzında onlar kitaba tapanlardı. İlkyazılmış'a.  Buruk yürekli ozanlar telli çalgılarıyla bütün m...
Devamı

Gezgin Tomarı Yazmaları I

 "Tekinsiz ve tarifi olmayan bir dehşet sarmalına yakalanmış yerlerden biriydi burası. Ağaçların kendi aralarında ki dostane olmayan fısıltıları, zorla nefes alıp veren yaşlı ve hasta bir adamın ciğerlerinden gelen sesle aynıydı. Kalın korkunç dalları devâsa bir yarasanın pençeleri gibiydi ve gökyüzündeki Ay'ı tutmak için akla gelmez bir çaba içerisindeydi sanki. Çıplak tepelerin üzerine üşüşen gölgevâri karaltılar az çok seçiliyordu. Ormanın hemen doğusuna düşen o tekinsiz tepelerin altında yatan her neyse işte şimdi yeniden ortaya çıkmaya can atar vaziyetteydi. Sanrılar Tanrısı Hotanesh'in mezarının olduğu sanılan tepe ise hemen göze seçilen bir noktadaydı. Ayın şavkının düştüğü ince dar bir yol vardı ki tepenin ardındaki mağaralara gidiyordu. Sınırın ötesinde ki bu topraklarda kimse yaşamıyordu ama görünen o ki zaten yaşamaya elverişli bir yapısı da yoktu. Ruhu çekilmiş bir ormanın kenarında kim otururdu ki zaten. Hele o tepelerin üzerinde ayaksız izsiz gezinen garip gö...
Devamı